Właściciel fabryki o nazwisku Leo Smoschewer, mieszkał ze swoją żoną Elise, przy Lindenallee 12 we Wrocławiu. Zarządzał on założonym w 1899 r. koncernem „Smoschewer & Co.“, produkującym kolejki polowe, lokomotywy i walce drogowe. Spółka posiadała filie w Berlinie, Gdańsku i Pradze. Także w Rumunii firma „Smoschewer & Co.“ miała swojego reprezentanta. Sam Leo Smoschewer był w latach 1924-1938 konsulem generalnym Rumunii we Wrocławiu.
Rodzina Smoschewerów miała pochodzenie żydowskie i należała do wrocławskiej gminy synagogalnej. Leo Smoschewer nawet pełnił od 1927 r. rolę wójta tejże gminy. W życie kulturalne angażował się jako członek zarządu Stowarzyszenia Przyjaciół Sztuki i jako wiceprzewodniczący organizacji Muzeum Żydowskiego we Wrocławiu. Dwukrotnie został członikem kuratorium Śląskiego Muzeum Sztuk Pięknych.
W roku 1920 podarował temu muzeum brązowe popiersie poety Heinricha Heinego, wykonane przez działającego w szeregach wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych Theodora von Gosen.
Prześladowania ludności żydowskiej po 1933 r. dotknęły również rodzinę Smoschewerów. Prowadzone przez nią przedsiębiorstwo podległo w 1938 r. arianizacji. W tym samym roku Leo Smoschewer zmarł. Elise Smoschewer zamierzała wyemigrować, jednak w maju 1939 r. nie wytrzymała ucisku i odebrała sobie życie.
Kolekcja sztuki, licząca około 75 obrazów, akwarel, rysunków i dzieł graficznych, została skonfiskowana. Kilka dzieł trafiło do muzeów we Wrocławiu i Görlitz, inne zostały sprzedane handlarzom dziełami sztuki lub prywatnym właścicielom.
Kolekcja Smoschewera składała się w głównej mierze z prac ważnych współczesnych malarzy niemieckich, takich jak Lovis Corinth (który w 1906 roku sportretował panią Elise Smoschewer),Wilhelm Leibl, Max Liebermann, Max Slevogt, Hans Thoma i Wilhelm Trübner. Równie liczne były dzieła wykładowców wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych między innymi Alexandra Kanoldta, Konrada von Kardorff, Carla Mense, Oskara Molla, Hansa Purrmanna i Maxa Wisliceniusa. W zbiorze znalazły się również rzeźby Augusta Gaula, Theodora von Gosen i Georga Kolbe.
Annerose Klammt, Marius Winzeler, „Die Moderne deutsche Kunst musste zur Geltung gebracht werden“ – Zur Erwerbung von Kunstwerken aus jüdischem Eigentum für die Kunstsammlungen in Görlitz, [w:] Beiträge öffentlicher Einrichtungen der Bundesrepublik Deutschland zum Umgang mit Kulturgütern aus ehemaligen jüdischen Besitz, red. Ulf Häder, Magdeburg 2001, s. 119-141
Marius Winzeler, Jüdische Sammler und Mäzene in Breslau – von der Donation zur „Verwertung“ ihres Kunstbesitzes, [w:] Sammeln. Stiften. Fördern. Jüdische Mäzene in der deutschen Gesellschaft, red. Andrea Baresel-Brand, Peter Müller, Magdeburg 2006, s. 131-150
- Dr. Hans- Joachim Hinz
Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu – 
Wszelkie informacje sa udostepniane na licencji