Max Silberberg
Urodzony w Neuruppin w Brandenburgii Silberberg w wieku młodzieńczym przeniósł się wraz z rodziną do Bytomia, gdzie znalazł zatrudnienie w firmie „M. Weissenberg” handlującej wyrobami magnezytowymi. W 1920 roku, już jako współwłaściciel tego przedsiębiorstwa, osiadł we Wrocławiu, gdzie nabył dużych rozmiarów willę przy Landsbergerstrasse 1-3. Zbieracz czynnie udzielał się w życiu kulturalnym miasta, był jednym z organizatorów żydowskiego muzeum. W 1940 roku mienie Silberberga poddano aryzacji, a rok później kolekcjoner wraz z żoną trafili do obozu w Lubiążu. Oboje zginęli w Auschwitz.
Galeria dzieł sztuki zgromadzona przez Silberberga była najlepszym z kilku zbiorów stworzonych w przedwojennym Wrocławiu przez żydowskich kolekcjonerów. Podczas nabywania dzieł sztuki doradzali mu znawcy tej miary co Julius Meier-Graefe. W swej willi Silberberg zebrał liczne doskonałe płótna dziewiętnastowiecznych malarzy francuskich, m. in. Corota, Courbeta, Daumiera i Delacroix. Dużą grupę stanowiły obrazy impresjonistów: Moneta, Renoira, Sisleya, Pissarra i Degasa. W kolekcji nie zabrakło dzieł van Gogha, Maneta, Signaca, Braque’a, Rodina oraz słynnych niemieckich artystów - Liebermanna, Kolbego, Maréesa i bardzo lubianego przez zbieracza Wilhelma Leibla. Pokaźny był także zbiór rzeźby, m. in. Aristide Maillola, Constantina Meuniera i Henri Matisse’a.
Paul Abramowski, Die Sammlung Silberberg, Breslau, „Der Sammler”, (20) 1930, s. 149-153
Alice Landsberg, Eine grosse deutsche Privatsammlung. Die Sammlung Silberberg in Breslau, „Die Dame“, 16 (1930), s. 12-15
Collections de Messieurs S… et S…, Tableau Modernes, Paris, 9 Juin 1932, Galerie Georges Petit, Paris 1932
Karl Scheffler, Die Sammlung Max Silberberg, „Kunst und Künstler“, 30 (1931), s. 3-18
Gemälde und Zeichnungen des 19. Jahrhunderts aus einer bekannten schlesischen Privatsammlung und aus verschiedenen Privatbesitz, Versteigerung 141, 23 März 1935, Paul Graupe, Berlin 1935
Anja Heuss, Die Sammlung Max Silberberg in Breslau, [w:] Die Moderne und ihre Sammler. Französische Kunst in deutschem Privatbesitz vom Kaiserreich zur Weimarer Republik, red. Andrea Pophanken, Felix Billeter, Berlin 2001, s. 311-326.
Monika Tatzkow, Hans Joachim Hinz, Bürger, Opfer und die historische Gerechtigkeit. Das Schicksal jüdischer Kunstsammler in Breslau, „Osteuropa”, 56 (2006), s. 155-171
Monika Tatzkow, Max Silberberg (1878-1945) Breslau, [w:] Melissa Müller, Monika Tatzkow, Verlorene Bilder, verlorene Leben Jüdische Sammler und was aus ihren Kunstwerken wurde, München 2008
Kryzys ekonomiczny zmusił zbieracza do sprzedania części zbiorów już w 1932 roku. Po dojściu do władzu nazistów, gdy odebrano mu przestronną willę obok Parku Południowego, musiał rozstać się z resztą kolekcji. Pięćdziesiąt najbardziej wartościowych obrazów i rysunków zostało zlicytowanych 23 marca 1935 roku w domu aukcyjnym Paula Graupego. Kolejne aukcje, w tym samym domu aukcyjnym, odbyły się 12 października (rysunki), 12-14 grudnia (książki), 21 grudnia (rzeźby i rzemiosło artystyczne), 7 stycznia 1936 (rzeźba) oraz 23-25 marca 1936 roku (pozostała część biblioteki).
- Magdalena Palica
Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu – 
Wszelkie informacje sa udostepniane na licencji