W 1898 roku obraz został kupiony od malarza przez Paula Durand-Ruel, który rok później sprzedał go zbieraczowi o nazwisku Burke. Płótno następnie trafiło w ręce szeregu pośredników: salonu Arthura Tootha i synów w Londynie, ponownie do Duranda-Ruela w Paryżu i Paula Cassirera w Berlinie (w 1902 roku). Kolejnymi właścicielami byli zbieracze Adolf Rothermundt z Drezna (ok. 1914 roku), Max Silberberg (do 1935 roku, obraz został sprzedany na aukcji w salonie Paula Graupe), Marie i Alfred Ehrlich w Nowym Jorku (do 1953 roku) i Nat J. i Sara N. Cohn w Mount Vernon (USA). W 1959 roku Sara Cohn sprzedała płótno do nowojorskiego salonu Knoedlera, gdzie nabyli je John i Frances L. Loeb mieszkający w tym samym mieście. Zbieracze przekazali go do jerozolimskiego muzeum. Gdy w 1999 roku podarowane dwa lata wcześniej do Muzeum Izraela w Jerozolimie płótno okazało się pochodzić ze zbioru Silberberga, zostało ono przekazane synowej kolekcjonera Gercie. Zgodziła się ona, by obraz nie opuszczał jerozolimskiej instytucji, ale pozostał tam jako depozyt, któremu towarzyszy plansza informująca o zawiłych losach płótna i postaci wrocławskiego zbieracza.

Joachim Pissarro, Claire Durand-Ruel Snollaerts, Pissarro: Critical Catalogue of Paintings, Paris-Lausanne 2005, nr 736

• Magdalena Palica