Obraz został najprawdopodobniej nabyty podczas włoskich podróży Gustava Adolfa von Ingenheim. W 1855 roku odziedziczyła go córka kolekcjonera Marianne, a po jej śmierci – jej najmłodszy brat Franz. Wtedy zapewne malowidło trafiło do pałacu w Rysiowicach. Następnie przejął je w spadku Harald von Ingenheim, który w 1926 roku odsprzedał obraz A.S. Dreyowi. Od niego trafił on do galerii Colnaghi w Londynie, a najpóźniej w 1929 roku do firmy Knoedlera w Nowym Jorku (w tym właśnie roku był tam prezentowany na ekspozycji). W 1931 roku znalazł się w kolekcji Paysonów w Nowym Jorku. Od tego czasu jego losy nie są znane.

Frank E. Washburn Freund, Altmeister Ausstellungen in New York, „Cicerone. Halbmonatshefte für Künstler, Kunstfreunde und Sammler”, 21 (1929), s. 193

• Magdalena Palica