Obraz został najprawdopodobniej nabyty podczas włoskich podróży Gustava Adolfa von Ingenheim. W 1855 roku odziedziczyła go córka kolekcjonera Marianne, a po jej śmierci – jej najmłodszy brat Franz. Wtedy zapewne malowidło trafiło do pałacu w Rysiowicach. Pod koniec lat dwudziestych obraz był oferowany różnym domom aukcyjnym oraz instytucjom jako praca Botticelliego. W wyniku podziału kolekcji między synów Franza malowidło znalazło się w posiadaniu Manfreda, od którego w 1939 r. malowidło nabył Julius Hoffer. Rok później zostało ono włączone do tzw. Sonderauftrag Linz (należało do grupy dzieł sztuki, które były gromadzone na potrzeby powstającego na zlecenie Hitlera muzeum w Linzu), gdzie figurowało pod numerem 1081/776. Po wojnie obraz znajdował się w tzw. Central Collection Point w Monachium (numer 4954). W 1950 roku trafił jako depozyt do Luwru, gdzie został ujęty w katalogu zbiorów. Od 1976 jest eksponowany w Musée Baron Gérard w Bayeux.

Birgit Schwarz, Hitlers Museum. Die Fotoalbum Gemäldegalerie Linz: Dokumente zum „Führermuseum“, Wien-Köln-Weimar 2004, s. 317

• Magdalena Palica