Pierwszym właścicielem obrazu był Otto Claass z Królewca (dziś Kaliningrad). W 1911 płótno znajdowało się w berlińskiej Galerie Carl Nicolai, a w kwietniu 1917 zostało ono zaprezentowane we Wrocławiu na wystawie inaugurującej działalność Galerie Möller. Prawdopodobnie wówczas zakupił je Carl Sachs, który kilka miesiący później był już wymieniany jako jego właściciel. Wypożyczył on obraz na wystawę niemieckiego malarstwa, która była prezentowana w 1917 roku w Bazylei i Zurychu.
Sachs posiadał płóno w swoich zbiorach przez ponad dwie dekady, do 1939 roku gdy zostało ono skonfiskowane przez nazistowskie władze. W 1945 roku było odnotowane w prywatej kolekcji w Niemczech, skąd trafiło na tamtejszy rynek sztuki: do kolońskiego Kunsthaus Lempertz i Galerie Gebhardt w Monachium. W czerwcu 1984 roku prywatny właściciel wystawił obraz na aukcji w londyńskiej siedzibie Sotheby´s, a w 2002 płótno pojawiło się on ponownie u Lempertza w Kolonii, skąd trafiło do zbioru Würth. Na podstawie konwencji waszyngtońskiej doszło do porozumienia między obecnym właścicielem a spadkobiercami Carla Sachsa.

Max Liebermann, Ausstellungskatalog: Kunsthaus Zürich Juni-Juli 1923

Max Liebermann in seiner Zeit, katalog wystawy: Nationalgalerie Berlin Staatl. Museen Preuß. Kulturbesitz 6. Sept.-4. Nov. 1979, Haus d. Kunst München 15. Dez. 1979-17. Febr. 1980, red. Sigrid Achenbach, Matthias Eberle, Berlin 1979, s. 306-307

Matthias Eberle: Max Liebermann. Werkverzeichnis der Gemälde und Ölstudien, 1995/96, nr 1903/09.

• Dr. Hans-Joachim Hinz, dr Magdalena Palica