Obraz, wraz z kompozycją "Próba ognia przed sułtanem", należał do cyklu 26 obrazów ze scenami z życia Chrystusa i św. Franciszka z Asyżu, które, razem ze sceną zwiastowania, stanowiły dekorację szafy w zakrystii Santa Croce we Florencji. Po sekularyzacji klasztoru w 1810 roku większość z nich trafiła cztery lata później do Gallerie dell’Accademia we Florencji. Cztery obrazy należace do cyklu zostały przekazane na wymianę florenckim antykwariuszom Brogiemu i Volpiniemu. W roku 1816, podczas swojej pierwszej podróży do Włoch, za radą towarzyszącego mu Hirta, Gustav Adolf von Ingenheim nabył dwa obrazy, uchodzące wówczas za dzieło Giotta, przypuszczalnie od Volpiniego. Na skutek podziału kolekcji po śmierci Gustava Adolfa von Ingenheim oba malowidła trafiły w posiadanie jego syna Eugena. Eugen zmarł w 1897 roku, a rok później jego część kolekcji została zakupiona na licytacji przez jego młodszego brata Franza rezydującego w Rysiowicach. W 1940 roku oba malowidła zostały sprzedane do Alte Pinakothek w Monachium, gdzie znajdują się do tej pory

Miklós Boskovits, Frühe italienische Malerei. Gemäldegalerie Berlin, Berlin 1988, s. 41-47

• Magdalena Palica