Obraz stanowił centralną część tryptyku, o czym świadczą zachowane haki do zawiasów. Jego niewielkie rozmiary wskazują, że był przeznaczony do pobożności prywatnej.
Obraz prawdopodobnie został nabyty przez Gustava Adolfa von Ingenheim podczas podróży włoskich. W 1855 roku obraz odziedziczyła go jedyna córka założyciela kolekcji, Marianne. Po jej śmierci w 1915 r. obraz przejął jej najmłodszy brat Franz i umieścił go w pałacu w Rysiowicach. W 1931 r. obraz został poddany kontroli konserwatorskiej w Schlesischen Museum der bildenden Künste we Wrocławiu, a później zdeponowany w tej instytucji. Na początku czerwca 1942 obraz został ewakuowany w pierwszym transporcie ze Schlesisches Museum der bildenden Künste do składnicy w Kamieńcu Ząbkowickim. Na przełomie lutego i marca 1946 roku został przetransportowany do Muzeum Narodowego w Warszawie.
Sztuka cenniejsza niż złoto. Obrazy, rysunki i ryciny dawnych mistrzów ze zbiorów polskich. Muzeum Narodowe w Warszawie, marzec – maj 1999, red. Antoni Ziemba, Anna Kozak, Warszawa 1999, s. 166
- Magdalena Palica
Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu – 
Wszelkie informacje sa udostepniane na licencji